MPLS a SD-WAN: porównanie architektur łączności oddziałowej
2026-01-12
Różnice architektoniczne
Sieć MPLS (Multiprotocol Label Switching) opiera się na dedykowanych obwodach udostępnianych przez operatora telekomunikacyjnego, w których ruch kierowany jest na podstawie etykiet przypisywanych pakietom na wejściu do sieci operatora. Taki model zapewnia przewidywalne opóźnienia i stabilność połączeń, ale wymaga długoterminowych umów oraz fizycznej infrastruktury dedykowanej dla danej organizacji.
SD-WAN (Software-Defined Wide Area Network) przenosi logikę zarządzania ruchem na warstwę programową, niezależną od rodzaju łącza fizycznego. Oznacza to, że ten sam kontroler może jednocześnie zarządzać połączeniami opartymi na łączach światłowodowych, LTE czy szerokopasmowym dostępie internetowym, dobierając trasę w zależności od bieżących parametrów jakości.
Model kosztowy
Koszt utrzymania sieci MPLS rośnie proporcjonalnie do liczby lokalizacji oraz wymaganej przepustowości, ponieważ każdy nowy oddział wymaga podłączenia do infrastruktury operatora. W przypadku SD-WAN możliwe jest wykorzystanie istniejących łączy internetowych, co w wielu przypadkach obniża koszt jednostkowy podłączenia kolejnej lokalizacji.
Warto jednak uwzględnić koszt licencji na oprogramowanie zarządzające SD-WAN oraz ewentualną konieczność zakupu urządzeń brzegowych obsługujących tę technologię w każdej lokalizacji.
Elastyczność i skalowanie
Dodanie nowej lokalizacji do sieci SD-WAN odbywa się zazwyczaj szybciej niż w przypadku MPLS, ponieważ nie wymaga fizycznego doprowadzenia dedykowanego łącza operatorskiego. Konfiguracja polityk routingu i bezpieczeństwa odbywa się centralnie, z poziomu kontrolera zarządzającego całą siecią.
Zarządzanie ruchem sieciowym
W architekturze SD-WAN możliwe jest dynamiczne kierowanie ruchu na podstawie typu aplikacji oraz bieżących parametrów jakości poszczególnych łączy. MPLS oferuje mniejszą elastyczność w tym zakresie, ponieważ trasa ruchu jest w dużej mierze ustalona na etapie konfiguracji sieci przez operatora.